Łucja Barbara Cieślak
Biografia
Łucja Barbara Cieślak urodziła się 27 listopada 1926 roku w Siemianowicach Śląskich. W czasie II wojny światowej przerwała naukę, ale zdała maturę w 1947 roku i rozpoczęła karierę jako nauczyciel w rodzinnych Siemianowicach, równolegle kontynuując naukę w liceum pedagogicznym.
W latach 50. XX wieku studiowała na Wydziale Mechanicznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach, otrzymując stypendium im. Mikołaja Kopernika. W 1956 roku ukończyła studia z dyplomem, a w 1962 obroniła pracę doktorską. Pięć lat później uzyskała stopień doktora habilitowanego i została docentem. W 1972 roku zdobyła tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1987 profesora zwyczajnego.
W uczelnianej strukturze pełniła m.in. funkcje prodziekana ds. studenckich Wydziału Mechaniczno-Technologicznego (1967–1970), kierownika Katedry Metaloznawstwa (1969–1971) oraz dyrektora Instytutu Metaloznawstwa i Spawalnictwa (1971–1985).
Poza pracą naukową prowadziła aktywną działalność morska: 12 października 1973 roku została matką chrzestną statku Politechnika Śląska, a w latach 1973–1977 przebyła na rejsie o długości 52 tys. mil, pokonując trasę Holandia-RPA-Singapur-Japonia-Indie-Egipt-Świnoujście. Rejs miał charakter naukowy: przeprowadzano obserwacje na ponad 50 rodzajach blach i rur oraz badano zachowanie farb okrętowych w różnych strefach klimatycznych.
Posiadała około 150 publikacji krajowych i międzynarodowych, napisała książkę i 7 skryptów, a także posiadała 20 patentów. Pełniła funkcję promotora 13 przewodów doktorskich oraz przygotowywała opinie do licznych rozpraw i wniosków o nadanie tytułu profesora.
W uznaniu osiągnięć otrzymała liczne odznaczenia i nagrody, w tym Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1973), Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej i Złotą Odznakę Honorową Zasłużony Pracownik Morza oraz inne odznaczenia Politechniki Śląskiej.