Karol Henckel von Donnersmarck
Biografia
Karol Henckel von Donnersmarck, ur. 14 grudnia 1784 w Siemianowicach, był najstarszym synem Łazarza III i jego drugiej żony hrabianki Antoniny Praschma von Bilkau. Był baronem cesarstwa i ostatnim feudalnym panem Bytomia.
W wyniku reform Steina i Hardenberga przeprowadzonych w latach 1806–1808 stracił władzę nad miastami i ludnością wiejską na swoich dobrach. W 1806 r. został pruskim szambelanem i radcą legacyjnym.
Podczas wojen napoleońskich w 1807 powstańcy polscy splądrowali pałac w Siemianowicach i okolice. W 1809 wyjechał do Austrii, gdzie wstąpił do armii jako porucznik w husarii arcyksięcia Ferdynanda III Toskańskiego. Po roku wrócił na Górny Śląsk.
W 1813 został mianowany oficerem 1. Śląskiego Regimentu Husarii oraz adiutantem feldmarszałka Gebharda Blüchera. 2 maja 1813 brał udział w bitwie pod Groß Görschen w Saksonii; poważnie ranny zmarł 7 maja 1813 w Dreźnie. Tymczasowo pochowany w kościele pw. Św. Jana w Dreźnie, na polecenie żony jego ciało przeniesiono do kaplicy zamkowej w Siemianowicach, a ostatecznie spoczął w krypcie kościoła NMP w Bytomiu.
Od 1810 był żonaty z hrabianką Eugenią Wengersky von Ungarschütz. Miał z nią jednego syna Hugo I.