Jacek Bielczyk
Biografia
Jacek Bielczyk urodził się 23 lutego 1953 roku w Siemianowicach Śląskich. Na początku kariery był czołowym juniorem kraju, dwukrotnie zdobywając tytuł mistrza Polski juniorów (1971, 1972), a w roku 1973 zdobył tytuł wicemistrza juniorów. W latach 1972–1973 reprezentował Polskę na mistrzostwach Europy juniorów w Groningen. W roku 1973 zwyciężył w turnieju juniorów w Warszawie. Debiut w finałach mistrzostw Polski seniorów zanotował w 1975, zajmując w Poznaniu V miejsce. Ogółem, w latach 1975–1983, dziewięć razy wystąpił w finałowych turniejach mistrzostw kraju, najlepszy wynik uzyskując w Zielonej Górze w roku 1982, kiedy to zajął IV miejsce. W roku 1976 reprezentował Polskę na młodzieżowych drużynowych mistrzostwach świata w Caracas, zdobywając 5,5 punktu w 9 partiach; w roku 1978 r. podzielił II miejsce w Słupsku (za Markiem Cejtlinem). W 1990 roku podzielił II miejsce (za Wjaczesławem Ejnhhornem, wspólnie z m.in. Witalijem Cieszkowskim, Ołehem Romanyszynem, Aleksiejem Wyżmanawinemi i Giennadijem Kuźminem) w otwartym turnieju Berliner Sommer w Berlinie, jednocześnie wypełniając normę na tytuł arcymistrza.
W latach 1980–1982 dwukrotnie wystąpił na olimpiadach szachowych: w Valletta oraz w Lucernie, łącznie zdobywając 9,5 pkt w 18 partiach. Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1979 r., z wynikiem 2410 punktów zajmował wówczas 7. miejsce wśród polskich szachistów.
Od roku 1996 należy do członków zarządu Polskiego Związku Szachowego, pełniąc funkcje przewodniczącego Komisji Trenerów (1996-2000) oraz wiceprezesa ds. sportowych (2004-2008).