Brunon Jerzy Ponikiewski
Biografia
Brunon Jerzy Ponikiewski urodził się 21 czerwca 1956 roku w Siemianowicach Śląskich. Po ukończeniu w 1974 r. Zasadniczej Szkoły Górniczej przy Kopalni Węgla Kamiennego „Wujek” w Katowicach pracował w kopalni do 1975 r., a następnie w latach 1976–1977 w Chorzowskiej Wytwórni Konstrukcji Stalowych Konstal. W latach 1977–1980 był ratownikiem górniczym w KWK Borynia w Jastrzębiu-Zdroju, 1980–1981 w KWK ZMP w Żorach, a 1981–1982 w KWK Krupiński w Suszcu.
Od lutego 1980 r. był członkiem Konfederacji Polski Niepodległej (KPN) i współorganizował jej struktury na terenie Rybnickiego Okręgu Węglowego. Brał udział w wydarzeniach Sierpnia 1980, był uczestnikiem strajku i członkiem straży strajkowej w KWK ZMP w Żorach. We wrześniu 1980 r. został przewodniczącym Komitetu Założycielskiego NSZZ „Solidarność” na Wydziale Ratownictwa i Wentylacji Górniczej.
Po kryzysie bydgoskim w marcu 1981 r. wraz z działaczami Legionu Polskiego gromadził materiały poligraficzne i wybuchowe. Po wprowadzeniu stanu wojennego od 13 do 15 grudnia 1981 r. wziął udział w strajku okupacyjnym w KWK ZMP w Żorach i do kwietnia 1982 r. był szefem grupy podziemnej „Legion Polski”, którą współorganizował. Był autorem, drukarzem i kolporterem pisma ‘Bagnet’ oraz ulotek. 31 stycznia 1982 r. brał udział w próbie wysadzenia pomnika Armii Czerwonej w Żorach.
5 marca 1982 r. został tymczasowo aresztowany, a po ponownym aresztowaniu internowany w Ośrodku Odosobnienia w Zabrzu-Zaborzu. We wrześniu 1982 r. ponownie został zatrzymany i internowany w Katowicach. 10 listopada 1982 r. status został zmieniony na aresztowanego podejrzanego o założenie organizacji. 11 maja 1983 r. został skazany na 3,5 roku i osadzony w Strzelinie, gdzie 5 grudnia 1983 r. wraz z innymi inicjatorami rozpoczął głodówkę trwającą 54 dni.
W więzieniu przebywał do lata 1985 r. Po zwolnieniu objęty był stałym nadzorem SB i otrzymywał co tydzień wezwania na rozmowy; bywał poszukiwany na 48 godzin i podlegał rewizjom domowym. W latach 1984–1988 był rozpracowywany przez SB z Żor. W latach 1985–1987 był bez zatrudnienia, a pod koniec 1987 r. znalazł pracę jako kierowca w Transnaft w Świerklanach; w latach 1988–1989 pracował w Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Bełku. Do przejścia na rentę w 2007 r. prowadził własną działalność gospodarczą.
W latach 2007–2009 był członkiem Związku Więźniów Politycznych Okresu Stanu Wojennego. W 2009 r. został członkiem założycielem i prezesem Stowarzyszenia Działaczy Niepodległościowych Nieprzejednani. W latach 2009–2010 był członkiem Związku Więźniów Politycznych Okresu Stanu Wojennego w Australii, a od czerwca 2010 r. był wiceprezesem stowarzyszenia Związek Konfederatów Polski Niepodległej 1979–1989.
4 września 2009 r. został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski „za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce”.